Tijdens een strategiesessie met een directieteam liep het anders dan gehoopt. In plaats van de bouwenergie die nodig is om richting te bepalen, overheerste frustratie.
Door een herstructurering moest het team ineens rapporteren aan een Europees hoofdkantoor. De grote strategische lijnen waren daar al bepaald, waardoor hun autonomie kleiner voelde dan voorheen.
De sessie tikte door. Terwijl het DT verzandde in klagen, merkte ik dat ik harder ging werken: sturen op oplossingen, vragen naar concrete keuzes… maar niets daarvan bracht werkelijk beweging.
Tot ik mezelf bewust afremde. Ineens zag ik wat er speelde: voor we vooruit konden, had het team stil te staan bij het verlies van autonomie.
Er was erkenning nodig, geen versnelling.
Ik stuurde de DT-leden in duo’s op pad met twee vragen:
- “Wat is je in al die jaren hier dierbaar geworden?”
- “En wat ben je door de herstructurering verloren, of dreig je te verliezen?”
Het effect was nog groter dan ik had gedacht. Door ruimte te maken voor de gedeelde ervaring van verlies ontstonden weer verbinding, eigenaarschap en perspectief.
Na de lunch lag de weg open en kwamen we in korte tijd tot een scherpe strategie, mét handelingsrichting.
Dit is leiderschapsontwikkeling in actie.
- Weten wanneer je moet duwen en wanneer je moet vertragen.
- Wanneer je mag oplossen en wanneer je eerst hebt te erkennen.
Dat ik dit zo kan begeleiden, is het resultaat van jaren persoonlijk werk. Waar ik vroeger direct vooruit wilde, kies ik nu bewust ook voor terugkijken, voelen en vertragen. Soms is dat precies wat beweging mogelijk maakt.
