Toen ik afgelopen week met een DT aan “bron en bestemming” werkte, dacht ik aan de les die ik daarover zelf leerde in de praktijk.
Als directie richt je de organisatie met visie en strategie, maar het “van waaruit” (bron) en “waartoe” (bestemming) zijn begrenzende kaders. Ga je buiten die kaders, dan bouw je op drijfzand, hoe goed de strategie ook klinkt.
Bron en bestemming geven betekenis aan organisaties. Ze zijn onveranderlijk en gaan over van waaruit het ooit begon en waarvoor een organisatie ‘hier op aarde is’. Visie en strategie geven richting aan organisaties. Ze zijn veranderlijk en gaan over het heden en de toekomst. Ze zijn een doorvertaling van bron en bestemming naar wat in de wereld van vandaag nodig is.
Wanneer visie en strategie niet stroken met bron en bestemming, stokt het. Heel belangrijke vragen zijn dus: waar zijn wij van? En past wat we willen nog bij waar het ooit van begon?
Ik leerde die les aan het eind van de zeven jaar dat ik als DGA bij Ink Strategy werkte. Ink werd opgericht vanuit een duidelijke bron- en bestemmingsgedachte: bewijzen dat je complexe processen kunt versnellen door ze samen te visualiseren. Co-creatie. Tekenen als denk- en communicatie-instrument.
Aanvankelijk paste de plek me als een nieuwe jas. Maar na verloop van tijd verschoof mijn focus. Van het faciliteren van visiegesprekken naar de ontwikkeling van de leiders die die gesprekken voerden.
Ik dacht lang dat leiderschapsontwikkeling een logische aanvulling van onze dienstverlening was. Dat bleek een misvatting. Mijn persoonlijke verlangen lag te ver af van de bestemming van Ink.
We hebben het geprobeerd, maar het leidde tot steeds meer zand in de motor. Niet Ink moest veranderen, ik moest afscheid nemen.
Kijk bij het vormgeven van visie en strategie dus eerst achterom. Bron en bestemming zijn je kaders.
