De Zweed die ik op het terras van ons hotel ontmoet, vertelt me over de dag dat zijn zoon van het balkon viel. Teveel gedronken, ik zal hem wel op moeten halen bij het bureau, denkt hij eerst. Maar in de auto, met de politie aan de telefoon, blijkt het echt mis.
Hij bevraagt de agenten en als hij maar geen helderheid krijgt, schreeuwt hij: “Het is mijn zoon! Leeft hij nog?!”
Het is nu zeven jaar later.
Zijn zoon scheerde maanden langs het randje van de dood en soms eroverheen, maar overleefde het: “against all odds”.
De man tegenover mij, zijn vader, is er nog elke dag mee bezig. Zijn hartslag soms ineens 120, zijn energie laag. Hij zit in een baan die hem al jaren niet meer past, maar durft niet te vertrekken.
Hij zegt: “Ik zou me weer net zo moedig willen voelen als voor het ongeluk, maar ik ben mijn oude, risico-nemende zelf niet meer.”
Ik val stil, ben al het hele gesprek geraakt door zijn verhaal, en denk bij mezelf: mijn verhaal is niet dat van hem, maar: nee. Ik zou niet weer zo moedig, zo onkwetsbaar willen zijn als ik me ooit voelde.
Vader worden, ondernemen en de confrontatie met pijn bij mensen die me lief zijn, heeft mij ook opengebroken. Ik heb me inmiddels ook vaak zo onmachtig gevoeld en tegelijkertijd zó geraakt.
Ik vind het een nauwelijks uit te houden ervaring. Meestal ga ik er meteen van weg. Door analyseren, oplossen, boos worden, vertrekken.
Maar dat kwetsbare, machteloze gevoel is ook zoiets menselijks. Geen van ons ontkomt in zijn of haar leven aan die ervaring, en ergens, hoe moeilijk ik het ook vind, ben ik er ook blij mee.
Ik ben mijn jeugdige onkwetsbaarheid kwijt, maar heb er veel verbinding voor teruggekregen. Mijn ontmoetingsruimte is breder geworden: ik kan nu beter blijven als er geen oplossing is. Er zijn, in contact.
Ik denk dat dit als begeleider, als leider, als mens een hele belangrijke kwaliteit is: jezelf kennen als geraakt mens.
Ruimte maken voor de dingen die ons uit het veld slaan, in jezelf, en alleen op die manier ook werkelijk voor de ander. Dat verbindt, en het heelt.
Ik kijk de Zweed tegenover me nog eens aan. De adviezen over moed en levenslust slik ik zoveel mogelijk in. Het is mooi genoeg: de uitgewisselde woorden en het meereizen.
Dankbaar voor het open gesprek zoek ik mijn hotelkamer op.
